| TIPS/TRICS | Kijk anders naar je restverschijnselen

© Lis leeft

Geschreven door: Lobke burgers

Sinds kort ben ik mijn restverschijnselen anders gaan bekijken. Iemand liet mij een andere manier van benaderen inzien. En dat wil ik met jullie delen.
De  -  staat voor hoe je het ziet/of zag, de  +  staat voor hoe je het nu kan bekijken

- Zijwaarts kijken (vanuit lopen of auto) kan ik niet meer, ik baal dat ik tijdens de ritten niets meer van de omgeving kan zien.

-
+ Ik moet het pad voor mij blijven volgen. Vooruit blijven kijken.
Wat op mijn pad komt, komt op mijn pad om van te leren. Ik moet me niet laten afleiden.

- Achterom kijken maakt mij duizelig en wankel op mijn benen.

-
+ Laat het verleden achter je. Je bent hier en nu, met de toekomst voor je. Kijk vooruit!

- Ik kan niet meer tegen patronen.

-
+ Ik mag (en moet) oude patronen, die mij niet meer dienen, doorbreken.

- Soms kan ik niet meer zien of horen, dan is alle input teveel. Ik moet dan geblinddoekt en met gehoorbeschermers op in bed. Ik voel me dan alleen.

-
+ Soms zegt mijn lichaam dat ik genoeg naar anderen heb geluisterd en teveel naar buiten heb gekeken. Ik mag nu bij mezelf zijn en luisteren wat mijn lichaam en geest mij vertellen. Even uitrusten.

- Ik moet vaak rustig aan doen. Vroeger kon ik alles wat ik bedacht.

-
+ Het is tijd om niet meer te vluchten in werk en uitgaan of tv voor mijn angsten of verdriet/ oud zeer.
Ik mag even stilstaan om te voelen.

- Ik word vaak boos als mensen mij pushen meer te doen of het sneller te doen, dan ik kan.
Ik voel me dan minder dan de anderen, ben teleurgesteld dat ik dit niet meer kan.
Ik schaam me dat ik zo boos werd.

-
+ Het is tijd om mezelf sterk te maken, niemand bepaalt mijn tempo behalve ik.
Het is tijd om nee te leren zeggen. Een nee tegen een ander is een ja tegen mezelf

| TIPS&TRICS | Structureer je dag

Heb je veel moeite om in actie te komen omdat je nergens zin in hebt, zorg dan voor een vaste structuur, waarin je activiteiten en rust afwisselt. Een vaste structuur in je dag, helpt tegen somberheid. 

Bijvoorbeeld op een vaste tijd opstaan, douchen, aankleden en ontbijten. Daarna even niets.
Na de koffie dagelijks naar buiten (ook als het slecht weer is), een wandeling maken of een boodschap doen.

| Zorg voor voeldoening, doe dingen die je leuk vind en maak daar ook tijd voor.
Wissel rust en activiteiten met elkaar af zodat je niet oververmoeid raakt.

Vraag om hulp
Schrijf de vaste activiteiten op een lijstje en probeer je eraan te houden. Zet een wekker die je eraan herinnert in actie te komen. Vraag eventueel hulp aan je partner of iemand anders.  

| Bron: Hersenz.nl

| TIPS&TRICS | Vaste plekken

Kent je die situaties waarin je iets kwijt bent? Je sleutels, je portemonnee of een belangrijke brief?

Dit komt meestal doordat je je aandacht er niet bij had toen je het weglegde of opruimde. Met deze drie tips ben je veel minder kwijt. Oefen er net zo lang mee totdat het een automatisme is.

• Zorg voor vaste, logische plekken voor alles.
• Gebruik deze plekken altijd, maak er een goede gewoonte van.
• Houd uw aandacht erbij als u iets weglegt of opruimt op deze vaste plekken.

| Hierbij kan je ook de methode stop-denken-doen gebruiken.
Zo ben je nog meer bewust op het moment dat je spullen opbergt.
Maar een vaste plek zorgt er natuurlijk voor dat je geen eens meer hoeft na te denken
en je gewoon meteen weet waar je spullen kan vinden.

Bron: Module Aandacht en geheugen, Hersenz 

| Bron: Hersenz.nl

| TIPS&TRICS | Bedenk alternatieven

Je kunt jezelf ander gedrag aanleren. Ook als je bijvoorbeeld last hebt van een ''kort lontje''

Begin met het invullen van dit schema.

• Wat ging er aan mijn woede-uitbarsting vooraf. Beschrijf de situatie
• Wat riep dit bij mij op, welke gevoelens had ik hierbij?
• Hoe heb ik gereageerd, wat was mijn gedrag?
• Wat was het gevolg van mijn gedrag?

Zo krijg je meer inzicht in uw gedrag. Vervolgens bedenk je alternatief gedrag, bijvoorbeeld: 

Ik kan minder heftig reageren of even de kamer uitlopen.

Als je dit andere gedrag zou gebruiken, wat zou er dan anders gaan in de situatie?
Beschrijf deze situatie ook. Het is belangrijk om dit regelmatig en bewust te oefenen. 

Deze tip komt uit Omgaan met veranderingen.

| Bron: Hersenz.nl

| TIPS&TRICS | Stop - Denken - doen

De methode ‘stop-denken-doen’ is een goede manier om jezelf te ondersteunen je gedrag te veranderen. 

Met deze methode roep je jezelf tot de orde. Je geeft zichzelf hiermee de tijd om na te denken voor je iets gaat doen. 

Je kunt de methode hardop toepassen of in gedachten.

STOP                  Je stopt, je neemt een pauze

DENK                Je denkt na over de situatie, over wat je wil en hoe je dit het beste kunt oppakken

DOEN                 Je doet wat je bedacht hebt

De kans is dan groter dat het gekozen gedrag beter uitvalt. 
Door te stoppen is je reactie minder impulsief.
Dit geeft je de mogelijkheid om na te denken en je gedrag te sturen.

Het principe ‘stop-denken-doen’ kan niet zomaar eigen gemaakt worden.
Daar moet bewust en regelmatig mee geoefend worden.

Voorbeeld:
STOP - sta even stil

DENK - heb ik al mijn spullen? " denk of je je telefoon, sleutels, portemonnee bij je hebt 

DOEN - En je kunt gaan!

| Deze methode heb ik zelf ook toegepast en het werkt echt. Je zal in het begin denkenk "Jahoor is het zo makkelijk" maar maak een klein kaartje, zet daar stop - denken - doen op, plak het bij de voordeur en op plekken in huis waar je even bewust moet stil staan bij wat je doet, en je zult zien dat je even wat meer bewuster met je bezigheden om zult gaan.

De methode wordt geleerd in Omgaan met veranderingen. 

| Bron: Hersenz.nl

| TIPS&TRICS | 3 manieren die je moet weten om beter je grenzen aan te geven

"Ja is goed, ik plan het er nog wel even tussen" Nee geeft niets hoor, ik regel wel even wat anders. Je gedachtes denken: Nee niet doen, dit ga je niet trekken. Je hebt al genoeg op de planning staan. Maar uit je mond komt dan helaas toch heel wat anders. 

Je grenzen aan geven naar jezelf, maar vooral naar de buitenwereld kan knap lastig zijn. 

"Maar er is niks aan jou te zien" "je ziet er zo goed uit! Je bent nog zo jong" heb ik al zo vaak gehoord, dat júist daardoor mijn grenzen aan geven behoorlijk lastig worden. Bang voor onbegrip, bang voor teleurstellingen en boze gezichten, allemaal dingen die ik en waarschijnlijk jij jezelf ook afvragen als je weer eens in een lastige situatie zit. 

Maar hoe lukt het dan wél?

Van de een op de andere dag nee kunnen zeggen en je grenzen kunnen bewaken is niet haalbaar. Het vertellen en zeggen dat je het gaat doen is toch echt makkelijker gezegd dan gedaan. Ook ik heb hier nog steeds veel last van, ook al moet ik zeggen dat ik door de nodige hulp en therapie er wel steeds ietsje beter in word. Door herhaling en steeds blijven oefenen in misschien iets makkelijke situaties word het woord nee toch iets lichter en minder zwaar dan voorheen.

• Het is de kunst om naar jezelf te kijken wat je kan doen,

om de situaties iets makkelijker

te maken, of te voorkomen •

Luister naar jezelf en je lichaam

Jij bent jij, en niet een wandelende pop voor iemand anders. Doe wat je zelf wilt, en niet wat een ander wilt. Ga eens bij jezelf na als je een vraag krijgt of je dit echt wilt.

• Wil ik dit, of doe ik het alléén voor de ander?

• Krijg ik er zelf ook positieve energie van, of word ik uitgeput en heb ik er zelf niks aan?

• Is het heel dringend, of is het alleen voor het plezier van iemand anders?

Door deze gedachtes telkens door je hoofd te laten spoken word je wat bewuster van de antwoorden die je zult geven. Geen impulsieve acties meer met: "Ja is goed hoor" en achteraf spijt hebben. 

Wees concreet

Duidelijkheid naar jezelf en vooral naar anderen kan veel helpen bij het stellen van je grenzen. Door een antwoord te geven als "ja ik weet het nog niet ik kijk wel even" "ehm.. je hoort nog van me" krijgt de andere persoon ook een vage gedachte en antwoord, en word het in jou hoofd ook niet rustig. Je sluit een vraag nog niet af, dus zal je er telkens over blijven malen omdat je nog geen concreet antwoord hebt gegeven. 

Zorg er voor dat de andere weet van jou conditie en hoe jij en je lichaam er voor staan. "Nee, ik weet nu al dat ik dat niet ga trekken vanavond in verband met mijn energie.. " klinkt al veel duidelijker dan "Ehm.. nou we kijken wel even.. ik moet nog even kijken hoe ik er vanavond voor sta". Jezelf open en duidelijk opstellen naar de wereld is zoveel makkelijker dan het onbegrip wat je anders voor je antwoord krijgt.

Blijf open en eerlijk

Wees altijd open en eerlijk. Oefen.. Door herhaling word het steeds makkelijker. Zeg eerst eens nee tegen mensen die van je letsel af weten en waar je niet een hele preek voor hoeft af te leggen. Dit maakt nee zeggen al iets makkelijker. Als jij vaker nee zegt op een bepaalde vraag, zullen mensen dit in het vervolg misschien minder vaak aan jou vragen als ze weten dat jij dit niet aan kan. 

Door telkens maar overal ja op te zeggen wat je eigenlijk helemaal niet trekt, vormt een beeld naar buiten en naar anderen dat jij dit allemaal makkelijk aan kan. Hun kunnen niet in jou hoofd kijken, dus ook niet weten wat jij nou allemaal niet trekt. Verwijt dit ze dus ook niet, het is de kunst om naar jezelf te kijken wat je kan doen om deze situaties iets makkelijker te maken of te voorkomen.

"Nee zeggen is geen nee, maar ja zeggen tegen jezelf."

| ERVARINGSVERHALEN | De paniekbom tikt af

Om gaan met veranderingen en tegenslagen of nieuws waar 

je niet op had gewacht. Vreselijk, iedereen vind tegenslagen of dingen 

die je had geplant niet zoals ze gaan altijd rot. 

Maar ik merk sinds het hersenletsel dat ik echt een soort kortsluiting krijg. Het omgaan met verschillende veranderingen of nieuws wat niet zo fijn is, lijkt wel tien keer harder in te slaan als voorheen. Ik weet niet meer hoe ik moet reageren op dat moment, barst in tranen uit of ga chaotisch gedrag vertonen. Ook al is het nieuws misschien niet zo erg of is er gewoon iets aan te doen, het voelt voor mij alsof er een paniekbom af gaat in mijn hoofd en ik heb het gevoel dat het het einde van de wereld is. Kan mijn emoties en gedachtes niet meer filteren en ben even helemaal van de wereld.

Emoties kunnen heftig versterkt worden als je hersenletsel hebt. De emoties schieten alle kanten op, je word onwijs emotioneel, bent niet even geprikkeld maar gelijk onwijs geïrriteerd en niet gewoon gelukkig maar intens gelukkig. Het kan ook de hele andere kant op gaan, dat je emoties onwijs zijn afgevlakt. Voor mijn idee zit je dan vast in je eigen lichaam en kan je alle gevoelens die je hebt niet meer uitspreken en uiten naar de buitenwereld. Beide onwijs vervelend natuurlijk. 

Maar hoe ga ik het best met deze veranderingen en tegenslagen om?

Filter, filter en filter.

Dit is echt zo belangrijk! Zorg ervoor dat je jezelf een paar vragen stelt:

     • Ben ik realistisch van slag of komt het door mijn gevoel?

     • Zijn er andere manieren om naar deze tegenslag of deze informatie te kijken?

     • Hoe reageren de mensen om mij heen? Valt het misschien toch mee?

     • Adem in adem uit

     • Heb ik paniek door dat ik niet weet hoe ik hier op moet reageren?

     • Of heb ik paniek om de weinige controle die ik op dit moment over mijn emoties heb?

Praat over je gevoel

Leg uit wat je voelt en waar je nou eigenlijk zo in paniek over bent, misschien kan de andere persoon het even relativeren voor je en word je toch een beetje rustiger door er over te praten en van anderen te horen dat het toch minder erg is dan dat je dacht en voelt. Zorg ervoor dat het iemand is die rust uitstraalt en spreekt, en jou hartslag en paniek naar beneden kan halen. Niet je lieve vriendin die het net zo erg vind als jij en samen een potje mee huilt of in paniek raakt.. Ook super lief! Maar niet echt gunstig voor jou.

Laat het even bezinken

Ga even een rondje lopen, knuffel met je favoriete dier, spring onder de douche of zet even een kopje koffie. Doe iets waardoor je je gedachtes even naar de achtergrond verplaatst en je je even kan focussen op een andere bezigheid. Meestal als je het even laat bezinken en er daarna nog eens over na denkt, is het al veel minder erg dan dat je in eerste instantie gedacht en gevoeld had.

“ Het is onmacht over de controle over je emoties.. En laten we toch altijd maar al te graag overal de controle over alles willen houden! “

| ERVARINGSVERHALEN | Daar zit je dan.. Thuis, en met niet aangeboren hersenletsel wel te verstaan.

© lisleeft

Daar zit je dan.. Thuis, en met niet aangeboren hersenletsel wel te verstaan. En nu? Moet ik hier blijven zitten, in een stoel, als een 80 jarige achter de geraniums?

Ik begrijp dat dit in de eerste periode wel zo voelt, je zit opgesloten in je eigen huis en hebt de kracht niet om andere dingen te ondernemen. Zodra je je weer een beetje fit voelt en denkt dat je weer wat aan kan, kan je gaan kijken hoe je je nieuwe dag ritme weer gaat inplannen. Dit kan nog verdomd lastig zijn. Right! waar moet ik beginnen? Wat kan ik aan? Wat vind ik leuk?

Wat kan ik aan?

Als eerst is het belangrijk dat je ongeveer weet wat je aan kan.

In het begin zal dit dus erg uitzoeken zijn, en vaak over je grenzen heen gaan hoort daar natuurlijk ook bij. Dit geeft niet! Verwijt jezelf niks, je bent aan het ondervinden wat je wel en niet aan kan, en of je een studie of een plekje op de werkvloer nog wel kan verwezenlijken.

Lukt werken/school mij nog?

Mocht je weer kunnen werken, zorg er dan voor dat je duidelijke afspraken maakt en je grenzen zodanig aangeeft waar nodig is. Ook naar school gaan is een hele intensieve tijd.  Bouw het rustig op, verwacht niet teveel van jezelf. Hersenletsel is niet niks! Zorg voor rust na de paar uur dat je gewerkt hebt, en dat je niks meer op de planning hebt staan.

Mocht school niet meer lukken, kun je altijd kijken voor misschien een thuisscholing of cursus. 

Om toch de voldoening voor jezelf te krijgen om een diploma op zakt te hebben.

Say hello to: Vrijwilligerswerk!

Als een plekje op de werkvloer nou niet meer lukt, voelt dit als een afwijzing en heb je voor jezelf gefaald. We moeten allemaal werken, en dat zit in ons ritme. Alleen nu kan dat niet meer. Nu heb je minder sociale contacten, je ziet je collega’s niet meer, en komt in een klein luchtbelletje te zitten. Say hello to Vrijwilligerswerk! 

Door eens te kijken wat er in jouw buurt qua vraag is als vrijwilliger, kijk wat je leuk vind, zoek iets in de richting van je passies. Zo kun je toch een beetje meedoen op de werkvloer,  én je hoort weer ergens bij! Je krijgt wat extra ritme in de week, en het is iets wat je doet voor een ander. “wie goed doet, goed ontmoet” toch? Zelf heeft me dit veel goed gedaan, ik hielp mee in een verzorgingstehuis bij de ouderen, als activiteitenbegeleider. Zo lief en zo dankbaar dat iedereen is. Het geeft je een onwijs voldaan gevoel!

Zoek een passie

Positieve energie is zo belangrijk! Vooral als je al zo’n gestructureerde week nodig hebt. Zorg er voor dat je ook wat vaste tijd in plant voor ontspanning en dingen die je leuk vind.

Doe iets wat je leuk vind! Zoek een passie, ga schilderen, maak een tekening, ga naar je favoriete winkel, schrijf een mooi verhaal, of ga lekkere dingen bakken!

Het kost misschien iets meer energie, maar je krijgt er veel voldoening en positieve energie voor terug!

Plan tijd voor sociale contacten

Rust is fijn, je eigen coconnetje is ook fijn, maar gesprekken met vrienden of mensen die je lief hebt zijn nét zo fijn! Het is ook belangrijk voor jezelf dat je onder de mensen blijft. Zorg niet dat je vereenzaamd en je je totaal afsluit van de buitenwereld. Voor de één is dit natuurlijk makkelijker dan de ander, maar mocht je niet veel vrienden of kennissen hebben die je regelmatig kunt spreken en/of zien, dan kan je altijd bij het sociaal wijkteam bij jou in de buurt kijken of er middagen worden georganiseerd voor mensen die alleen zijn. Ga er op uit! Het zal je goed doen.

Mocht je het moeilijk vinden om zelf een fijn weekritme te creëren, vraag dan om hulp. 
Misschien heb je een bekende met verstand van nah, of een begeleider die je kunt helpen.

"Ik ben er nog lang niet, maar ik ben zeker wat dichterbij dan gisteren"

| ERVARINGSVERHALEN | Ben ik nou echt zo onhandig? Of laat mijn lichaam me in de steek?

Als de grens van mijn energielevel bijna op is, word ik een extreme kluns. Hoeveel glazen ik ondertussen hier al kapot heb laten vallen is niet best. “Ik moet die afwas gewoon nog even doen het is zo klaar” en ja hoor daar gaat er weer een.  

De potten hagelslag, bestek en glas hebben al heel vaak de grond mogen bewonderen bij mij. Maar hoe kan dit toch? Ben ik nou echt zo onhandig? Of laat mijn lichaam me gewoon een beetje in de steek?

Hersenmoe, mentaal moe, ons brein is toch echt even anders moe dan bij iemand zonder hersenletsel. Het kost ons veel meer moeite om te denken, informatie in ons op te nemen, activiteiten te doen en logisch nadenken kan ook heel veel moeite kosten. 

Bij ons is het energielevel zo veel minder, dat we ook veel sneller moe zijn.
Ons brein moet vele malen meer werken en zijn best doen om alles een beetje te kunnen bijhouden, terwijl dit in de werking allemaal wat trager gaat. Het kost ook veel meer tijd om weer een beetje energie te krijgen en je weer fit te voelen.

Bij mensen zonder hersenletsel laad hun batterij s’nachts veer voor 100% op, wat bij ons maar tot 70% is. Je hebt dus al een opstart met minder batterij, terwijl je brein wel even hard moet werken.

Het word wel vaker gezegd, mensen met hersenletsel zijn topsporters. Wat het brein van ons elke dag weer voor elkaar moet krijgen om maar ook een beetje “normaal” te kunnen functioneren is 10x zwaarder dan iemand met een gezonde hersenactiviteit. Probeer maar eens 10 dingen tegelijk te doen, met harde chaos en muziek, gepraat door elkaar, je ondertussen nog te focussen op de dingen die je moet doen, en zorgen dat wat je doet, ook nog eens goed doet. 
Welkom in het brein van een nah-er. Bijna onmogelijk! 

Door de vermoeidheid die optreed kunnen er veel dingen geestelijk en lichamelijk veranderen. Je krijgt een korter lontje, of je word intens stil, je kan je niet meer focussen, je krijgt demotiverende gedachtes, je word emotioneel en voelt de onmacht in je naar boven komen.

Het probleem bij mensen zoals wij, is dat wij ons heel moeilijk kunnen doseren.
We gaan maar door, we moeten dit af maken en hebben geen rem meer op wat we aan het doen zijn. Hierdoor zijn je grenzen bij jezelf aangeven nog lastiger.

Je hersenen zijn overbelast

Ze zitten vol met informatie dat nog verwerkt moet worden en alles kost nog veel meer moeite om je aandacht aan vast te houden, dan dat het al koste. Iedereen reageert anders op zijn oververmoeidheid. Je kan super gestrest worden, je word intens boos, super geprikkeld, of uitgeput zijn en er komt geen nuttig woord meer uit.

| Zorg er voor dat je de signalen van je lichaam begint op te vangen 
voor dat de batterij helemaal uitgeschakeld is. 

Dit kan super lastig zijn, maar door er vaker bewust van te worden merk je vanzelf welke fouten en lichamelijke en/of geestelijke klachten je krijgt als je energielevel bijna op is.

Mocht je dit nog steeds erg lastig vinden om van jezelf te zien, vraag dan je partner of iemand uit je omgeving of die kan vertellen welke signalen hij aan jou ziet als jij oververmoeid begint te worden.

Ik merk dat ik onwijs ongestructureerd word, ik kan moeilijk nog het overzicht houden door mijn vermoeide brein, ik kom moeilijk uit mijn woorden en moet lang naar sommige woorden zoeken voordat ik weet wat ik wil zeggen. Ook lijkt het bij mij of de signalen van mijn brein naar mijn lichaam verstoord raken bij oververmoeidheid. Ik laat veel sneller dingen vallen en word een onwijze kluns. Regelmatig ben ik weer het glas aan het opruimen, of de etensresten onder het koken van de vloer af aan het boenen.

Wat kan ik hier aan doen? 

Waak er voor dat je net voor je batterij leeg is stopt. Ik weet van mezelf dat ik er voor moet zorgen dat ik niet meer aan het eind van de middag of in de avond mijn afwas ga doen. Ik moet het laten staan voor de volgende ochtend, en met een fris en fruitig koppie moet ik s’ochtends beginnen aan mijn afwas. Ook met koken maak ik het mezelf niet te ingewikkeld. Zorg ervoor dat je goed van te voren plant wat je wilt gaan eten, en op drukke dagen, bereid het eerder voor of haal iets uit de vriezer wat je van te voren al bereid hebt zodat je niet zo lang in de keuken staan. Hoe minder lang in de keuken, hoe minder kans op ongelukjes toch? Niet dat dit altijd goed gaat..

Eigenwijs en impulsief, ja dat ben ik. Door mijn weinige tijdbesef denk ik altijd alles 
“nog wel even” te kunnen doen. Maar langzamerhand merk je dat toegeven aan je vermoeidheid, 
je toch meer brengt dan eigenwijs doorgaan en moet boeten voor alle stomme fouten die ik dan maak!

| TIPS&TRICS | Help! Mijn concentratie gaat er vandoor.

© lisleeft

Focus focus, oke blijven luisteren naar het gesprek.. Wat zeiden ze nou ook alweer? Wat hangt die lamp vreemd zeg, ik moet niet vergeten om straks dit bij de winkel te halen. Lis, focus! .. Wat heeft die man eigenlijk een vreemde blouse aan, zou hij die zelf uitgezocht hebben of had zijn vrouw een slecht humeur vanochtend? Shit..

• Oké brein,

jij wilt.. de concentratie

is ver te zoeken •

Sinds mijn hersenletsel gaat concentreren nou niet echt meer van zelf sprekend. Mocht ik een goede dag hebben kan ik best goed naar een gesprek luisteren, tot een bepaalde hoogte. Het moet niet te lang duren of ik dwaal af naar mijn eigen gedachtes en wereldje.

Toch verdomd lastig zo.. Dat je brein telkens zijn eigen zinnetje doordrijft en lekker in zijn eigen wereldje wilt vertoeven. Maar dit is niet altijd handig.

Hoe kan dit beter, hoe kan ik mijn bagger concentratie verbeteren? 

De oplossing is er! (tenminste, voor mij helpt het super!)

Ik ben altijd miep wriemel. Als ik me ergens op concentreer of in een belangrijk gesprek ben, heb ik gemerkt (en de andere om mij heen) dat ik altijd iets in mijn handen moet hebben om te wriemelen. Al is het het puntje van mijn sjaal, een dopje van een pen, maakt niet uit. 

Hier moet iets op te vinden zijn dacht ik. 

Na een zoektochtje op internet vond ik het, de Tangle. Haleluja!  Wat een uitkomst.

Dit vreemde uitziende hulpmiddel zorgt er voor om je beter te laten concentreren en te ontspannen. Dit komt omdat de Tangle een therapeutische werking heeft. Het helpt je aandacht nogal af te leiden van alle andere prikkels om je heen, en zorgt er daardoor voor dat je concentratie word verbeterd.

© lisleeft

Als je met beide handen gaat “Tangelen” zorgt dat ervoor dat je beiden hersenhelften worden geactiveerd.

De tangle heb je in allerlei soorten en maten, je kan ze open klikken en mixen met elkaar. Doordat het aan allebei de uiteindes aan elkaar zit, heeft het geen einde. Hierdoor kan je zoveel er mee rond draaien en wriemelen als je zelf wilt zonder dat hij vast zit of in de knoop gaat.

Zelf heb ik hier onwijs fijne ervaringen mee, mocht ik in een stressvolle situatie zitten of ik heb een belangrijk gesprek, ik heb de Tangle altijd bij me! Misschien werkt het ook wel voor jou.

| ERVARINGSVERHALEN | Heeft mijn brein nog een toekomst?

© lisleeft

Maar die hersenkneuzing gaat toch weer over? Dus dan ben ik toch gewoon weer de oude? Deze vragen bleven echter alleen vragen. En zijn dan ook nooit uitgekomen.

Ik was 17 jaar jong, in de bloei van me leven, en plotsklaps valt alles weg. 

Geen stel gezonde hersenen meer, een vergiet kun je het noemen. 

Ga ik überhaupt nog wel een leven krijgen die ik leuk vind? Hoe moet ik nu verder?

Deze vraag zal bij iedereen hetzelfde zijn.

Er word geconstateerd dat je niet aangeboren hersenletsel hebt. 

Je leven staat op zijn kop, en nu ook nog eens je lichaam. Wat moet ik nu?

“heeft mijn brein in vredesnaam nog wel een toekomst?”

Je bent jong, of je staat middenin het leven. Je hebt toekomstplannen, bent studerend of werkende, je wilt of hebt een huis.. 

Alles valt in een zwart gat. Wat moet ik doen?

Het is belangrijk dat je ervoor zorgt je zoveel mogelijk leert over niet aangeboren hersenletsel. 

Zorg er voor dat je de juiste behandelingen en therapie krijgt die jij nodig hebt.

Ieder letsel is verschillend, maar toch zijn er wel degelijk veel dingen waar bijna iedereen veel klachten van herkent.

Het eerste jaar van je revalidatieperiode is het belangrijkst. Het grootste herstel van je hersenen vind in dit jaar plaats. Hier kun je dus nog het hardst vooruit gaan op de dingen die je dan nog leert. Daarna kun je wel zeggen dat de toestand waarin je dan verkeerd zo voor de rest van je leven blijft.

Dit wil niet zeggen dat je niks meer kan bij leren natuurlijk!

Het belangrijkste is dat je er voor zorgt door de juiste begeleiding je in gaat zien waar je nou allemaal tegen aan loopt. Want, je kan wel niet meer veranderen dat je brein niet meer volledig werkt, maar je kan je wel zodanig aanpassen dat je nog fijn kan leven en kan functioneren! Maar niets is zo confronterend, dan plotseling je nieuwe ik te leren kennen.

“Je moet het maar accepteren, je zult nooit meer worden wie je was” 

Deze zin, moet je vanaf nu verwijderen! Accepteren is een van de vreselijkste woorden die je kan zeggen tegen iemand die na zo’n traumatische gebeurtenis, zijn nieuwe leven aan het opbouwen is. Accepteren zul je het nooit. Je hebt niet voor dit letsel gekozen dus zul je het ook nooit volledig accepteren. Een beter woord is: dat je er steeds beter mee leert omgaan.

Je weet wat je nodig hebt, wat je grenzen zijn, en kunt je steeds beter aanpassen aan je nieuwe ik.

Het komt goed! Tijd is het belangrijkste dat je jezelf moet gunnen.

Want doorzetters zijn we allemaal!

"Het zijn niet de sterksten die overleven, 

maar degene die zich het beste aanpassen aan de 

niet gekozen persoonlijke verandering."

| ERVARINGSVERHALEN | De chaos heeft mijn hoofd te pakken

• Als je alle chaos in mijn hoofd 

als een stapel met troep zou kunnen zien, 

dan is de berg zo hoog

dat je er over heen kan klimmen •

De goede dagen nemen het op tegen de slechte dagen, alleen toch heeft de chaos mijn hoofd snel te pakken. Waar heb ik me sleutels nou gedaan? Hoe komt mijn telefoon in hemelsnaam bij de schoenen terecht? Pff, als mijn hoofd niet vast zat.. Al hoewel, mijn hoofd zit wel vast, alleen nemen mijn hersenen vaak de benen. Hoe chaotischer in je hoofd, hoe chaotischer je met je dagelijkse bezigheden omgaat. En als de chaos eenmaal je hoofd te pakken heeft.. Dan is het hek van de dam. 

| Maar hoe kom ik een beetje van die chaos af?

| En hoe kan ik er wat makkelijker mee om gaan?

Soms ontkom je er niet aan, een plotselinge afspraak, of een situatie in je leefomgeving kan allemaal leiden tot chaos. Ik merk sinds mijn hersenletsel dat ik veel heb aan structuur en planning in mijn week. Dat ik weet waar ik aan toe ben, en niet hoef af te vragen hoe morgen nou alles ook alweer moet gaan verlopen.

Rust in je omgeving

Ze zeggen wel eens, een rustige leefomgeving betekend rust in je hoofd. Nou dat is ook wel degelijk zo. Door wat rust in je omgeving te creeren zorg je er voor dat je zo min mogelijk prikkels opvangt, ook geeft het je wat rust in je hoofd. “o die paar potten staan daar al zo lang die moet ik echt nog even opruimen”. Ik zorg er eigenlijk voor dat voordat ik ga slapen het hier opgeruimd en netjes is. Zo begin je de volgende dag met een frisse start en hoef je niet meteen te beginnen aan klusjes die je gisteren eigenlijk moest doen.

Verwacht niet te veel van jezelf

De chaos begint meestal met het te veel verwachten van jezelf, je doet zoveel waardoor je emmer te vol word, je je niet meer goed kan focussen, je volgt de helft niet meer en de knop “chaos aan” is om.

Door het plannen van je activiteiten met wat rustpauzes er tussen, en niet te veel op een dag, zorg je ervoor dat je weet waar je aan toe bent, en dit je dus geen onrustig gevoel kan geven.

Maak to-do listen 

Door je activiteiten die je nog moet doen op te schrijven in een vorm van een to-do list, heb je een duidelijk overzicht van wat je nog die dag moet doen. Schrijf niet meteen te veel op, verwacht niet te veel van jezelf. Een paar dingen kunnen afvinken geeft al een super voldaan gevoel! Het is vaak even uitvogelen wat voor jou fijn is en helpt. Bij de een werkt het, en bij de ander niet. 

Schrijf van je af

Schrijf je gedachtes en emoties op. Mocht je hoofd zo vol gelopen zijn met informatie en je weet even niet meer hoe je dit allemaal moet verwerken, is het ook een tip om even je gedachtes op te schrijven in een boekje/tablet. Hierdoor schrijf je je gedachtes en emoties van je af, en word het veel rustiger in je hoofd.

Neem rust

Maar wat toch nog het beste medicijn tegen overvolle hersenen, is rust! 

Neem wat ontspanning en doe iets wat je leuk vind om te doen en ook ontspannend is. 

Ga wat slapen, kijk wat tv, luister naar je favoriete muziek, lees een boek (als dat lukt), of ga wat kleuren in een kleurboek. Zo lang het maar activiteiten zijn waarbij je wat afleiding zoekt van de chaos en gedachtes in je hoofd!

Leven met hersenletsel is helaas best snel een chaos, maar..

We noemen het georganiseerde chaos!

Verwijt jezelf niet als er dagen tussen zitten dat het even niet lukt.

Bedenk maar zo;

“Het gaat niet fout, het gaat alleen anders dan verwacht!”

| TIPS&TRICS | Het leed dat nee zeggen heet

© lisleeft

| TIPS&TRICS | De NAH survival kit

© lisleeft

Waar je voorheen geen eens aan dacht, over wat je allemaal mee moet nemen als je uit huis gaat, is als je nah hebt toch even een ander verhaal.

Als je overgevoelig bent voor prikkels, licht en geluid, is het handig om jezelf een beetje voor de buitenwereld te beschermen. Hier een paar handige middeltjes die voor mede nah-ers een musthave zijn voor in je tas!

Oordoppen

Geluiden van de trein, het omroepen op het perron of het krijsende kind in de supermarkt.. Je voelt de frustratie en het diep indringen van het geluid nu je het leest al toch?

Je kan jezelf er voor beschermen! Zorg dat je altijd je (op maat gemaakte) oordopjes in je tas hebt. Mochten de geluiden je even te veel worden, doe ze in en al het geluid van je omgeving word gedempt. Rust!

Zonnebril

Hier is hij weer.. De zonnebril! Sommige lichten in winkels of de zon en het felle licht buiten kunnen erg schrijnend en vermoeiend zijn. Zorg voor een fijne zonnebril in je tas of doe hem alvast op voordat je weg gaat. Dan heb je de zonnebril alvast op mocht het licht te veel zijn. Beter voorkomen dan te laat zijn!

Horloge

Zo’n chaoot dat ik nogal ben, ben ik ook met de tijd. Mijn telefoon laat mij nogal eens in de steek, en omdat mijn tijdsbesef nogal aan de baggere kant is na mijn ongeluk, is het altijd fijn om een klok bij je te hebben zodat je toch een beetje in kan schatten hoeveel tijd je nog hebt.

Notitieboekje

Shit! Dit moet ik niet vergeten, oke herhalen herhalen niet vergeten blijven onthouden.. Ehm wat was het ook alweer? Heb jij ook zo’n geheugen als een vergiet net als mij? dan is een pen en een notitieblokje niet verkeerd om bij je te houden. Schieten er dingen in je hoofd die je echt niet mag vergeten, schrijf het op! Maak het jezelf niet moeilijker dan het hoeft te zijn.

Met deze survivalkit kom jij je middagje weg wel door! 

Hebben jullie nog spullen die je echt niet kan missen in je tas?