| LOTGENOTEN | Deel 2 - Danny: Opgeven is geen optie. Alleen niet meer ten kosten van.

  Fulltime aan het werk
Mijn infarct bleek later door dissectie te komen, binnenste bloedvat gescheurd, buitenste nog heel. Wat volgde waren meer onderzoeken en revalidatie. Totaal 4,5 maanden revalidatie gehad van 4 x in de week. Revalideren liep voorspoedig, gelukkig was ik fysiek sterk en super positief. Na de maanden van revalideren ben ik aan het reintregreren begonnen op me werk terug naar oude functie. Geheel volgens plan van revalidatiearts als arbo arts. 

Binnen 4 maanden werkte ik weer 100% en ook nog eens promotie gemaakt. Alles voelde goed en oke, merkte wel dat veel dingen me meer energie kosten dan daarvoor maar ja dacht moet gewoon even wennen. Zag het als een blessure, en als je maar traint en probeert dan wordt het van zelf beter. Helaas het werd niet beter, in tegendeel zelfs het ging alleen maar berg afwaarts. En het vreemde was ik dacht dat het allemaal goed en super ging. 

Tot het gesprek met mijn manager: 
" Danny ik gun jouw een coach zodat je hulp krijgt bij je NAH. 
Diep van binnen was ik daar best blij mee
maar tegelijkertijd ook niet..
want ja dan heb ik straks echt iets. "

  Hulp van buiten af
Na de eerste kennismaking met begeleidster van Hersenz was het voor haar duidelijk, duidelijk een geval van NAH. Ik had het toen zelf nog niet door geen idee, wilde het zelf niet zien later werd bekend dat ik het zelf ook niet zie, signalen merk ik niet. Tot na een paar weken je lichaam en geest 1 beginnen te worden en het kwartje (zeg maar gerust hele dikke zware munt) viel. Ik zag zelf in dat het niet meer zo verder ging en dat ik hier ook niet zelf uit kan komen. Ik zit diep diep in het donkerrood en ik zie en merk het zelf niet. Ja voelde me wel eens moe maar sliep al maanden slecht. 1ste week van December 2016, gesprek met mijn begeleidster dat het zo niet langer kan advies stoppen met werken, die zelfde dag toevallig ook een gesprek met mijn manager, ook zij had gezien dat het zo niet langer meer kon. Als ik zo door zou gaan dan loopt het verkeerd af.


  Mijn NAH heeft mij in de houdgreep
Vanaf december 2016 dus thuis in de ziektewet, wat ik al zo rot woord vindt (begeleidster heeft het herstelverlof gelabeld) maar ik had geen keus, als ik door zou gaan dan werd de rekening alleen aar duurder en duurder. Ik was opdat moment ook niet meer me zelf, niet de partner die je wilde zijn, niet de vader die je zou willen zijn, niet de vriend, niet de collega, ik was me zelf helemaal kwijt. 

Mijn NAH heeft mij in de houdgreep en die laat gewoon dingen gebeuren tegen beter weten in, verzetten heeft geen zin die NAH is zo sterk. 

Maar gelukkig was de hulp er, na vele uren praten, veel huilen en nog meer verdriet kon ik een aantal weken later beginnen met de groepsgesprekken en de eerste module van Hersenz. Voor mij is dit grip op energie geworden. Deze module heb ik nu bijna klaar en wat ben ik blij en trots dat ik deze hulp het aanvaard. Afgelopen maanden waren zwaar, taai en lastig, ik moes echt door de dikke modder heen en als je dan dacht dat je eruit was viel je weer keihard terug en kon je weer je best doen om eruit te komen. Maar sinds een paar weken merk ik het verschil.


  Langzaam leer ik mijn grens te bewaken
En nee de modder is nog lang niet weg maar wordt nu wel minder dik en soms is er alleen nog troebel water (al is dat voor korte duur nog). Heb nog veel hulp nodig maar stapje voor stapje ga ik voor uit en kan ik keuzes maken en leer ik om te gaan met mijn beperking. Ik leer om te gaan met mijn overprikkelingen (licht,geluid,geur), mijn constant moe zijn, mijn hyperfocus, mijn ontremming, mijn emoties, mijn concentratie, mijn angsten, mijn beperking , mijn NAH en langzaam aan leer ik mijn grens te bewaken al gaat dat vaak zat nog keihard mis. Maar ik ben trots waar ik nu sta binnen deze maanden van keihard werken want dat is het echt, elke dag weer, elke dag dat gevecht met je zelf, dat gevecht met je oude ik en je nieuwe ik. Maar het verschil is te merken thuis, in mijn rol als partner, in mijn rol als papa al zijn het kleine veranderingen ze zijn er wel. Tegelijk het besef dat het ook nooit meer zal worden hoe het was. Maar blijf positief, blijf het proberen, want waar de ene deur dicht gaat gaat er weer een nieuwe open.

Voor mijn infract zei ik altijd Opgeven Is geen optie ( mede door ziekte zoon).
En dat blijf ik nog steeds zeggen Opgeven Is Geen Optie alleen niet meer ten kosten van.
Nu bijna 2 jaar verder weet ik en heb ik het besef dat ik er nog lang niet ben en dat ik echt nog veel modder zal tegen komen maar ik weet ook dat het goed komt niet goed maar anders goed.
Goed met mijn NAH


Deel 1 niet gelezen?
Lees hem hier

| LOTGENOTEN | Deel 1 - Danny: Opgeven is geen optie. Alleen niet meer ten kosten van.

1

Hallo, Ik ben Danny Laponder bijna 40 jaar, woon samen met mijn lieve vriendin en samen hebben wij een zoon van 10 jaar (survivor van kinderkanker). Ook is het bijna 2 jaar geleden dat ik werd getroffen door een beroerte tijdens onze vakantie. Na een heftige periode met onze zoon ging het gelukkig allemaal weer een stuk rustiger en stabieler. 

In de zomer van 2015 gingen we voor het eerst met onze caravan camperen. Wat was dit heerlijk zeg, de rust de ruimte en het niets moet alles mag tijdens het campingleven. Ook onze zoon kwam helemaal los, vriendjes, zwemmen spelen heerlijk als je kind weer kan genieten. Tot dag 5 van de vakantie, het was 10 juli 1 dag voor mijn 38ste verjaardag.



  Ik voelde iets achter in mijn nek
Het was niet een hele zonnige dag maar toch waren we eind van de ochtend lekker naar het zwembad gegaan. En juist daar ging het mis, we waren in het water bezig met een balletje, in eens voelde ik iets achter in mijn nek. Ik dacht een spiertje net het balletje verkeerd gegooid. Kleine jongen kreeg het koud en wilde er uit ik tilde hem vlak naar dat ik iets gevoeld had op de kant en klom er hem achterna.

Toen, toen merkte ik dat er iets vreemds was. Zag alles 4 keer, en had moeite om me evenwicht en balans te houden. Met grote brede passen liep ik terug na ons ligbed. Niemand had op dat moment iets in de gaten en zelf zei ik ook niets. Na min of 10 vertelde ik tegen me meisje dat ik dubbel zag met me linkeroog. Ach, misschien een beetje zonnebrand in me oog gekomen zei ik nog en gaf het verder geen aandacht. Na 20 min was het weer weg.


  Een zonnesteek kon het niet zijn
Alleen ik ging me er niet beter door voelen werd eigenlijk alleen maar beroeder en beroeder.
Was niet echt warm dus dacht nog zonnesteek of last van warmte kan niet maar voelde me wel echt beroert. Ben op een gegeven moment samen met onze zoon terug gegaan na de caravan. De wandeling van een min of 10 ging best, moes wel paar keer balans zoeken maar ik gaf me badslippers daar de schuld van. Die lopen nooit echt lekker en normaal. Aangekomen bij de caravan was een super misselijk en lijk bleek. Ik ben direct op bed gaan liggen.

Mijn meisje was nog lekker bij het zwembad gebleven en zou later terug komen.
Op bed snel even google gecheckt wat het kon zijn, ik lees zonnesteek, evenwichtsorgaan en een herseninfarct denk nee dat laatste kan niet, zal wel door onderwater zwemmen zijn gekomen.
Na paar uurtjes kwam meisje lief weer terug bij de caravan, beetje boos op me waarom ik met die hitte binnen op bed lag.

Ze schonk een colaatje in en deze stond klaar in de voortent, helaas heb ik deze niet meer kunnen opdrinken na een paar passen werd ik niet lekker en kon nog net terug me bed op komen.
Toen ging het allemaal snel.


  Toch de dokter alarmeren
In overleg hebben we de dokter gebeld voor een afspraak want dit was wel een beetje raar.
Het mooie van een camping is dat iedereen komt helpen als er iets is. Kreeg de dokter ook nog even aan de lijn, ik had idee dat ik niet serieus werd genomen en op dat moment begon ook mijn spraak te veranderen. Niet alleen mijn spraak maar ook mijn situatie, in overleg met buurtjes is er een ambulance gebeld. Onze zoon is op zijn bmx na de poort gereden op de ambulance op te wachten en voor hun uit te fietsen. De hulp troepen waren gearriveerd. Na mijn eerste paniek reactie werd ik uit de caravan gehaald en in de ambulance gelegd. Daar werd ik na gekeken. Toen ik de monitor zag dacht ik niets aan de hand ziet er goed uit ik ga nog niet dood maar helaas toen ze aan mij vroegen waar ik vandaan kwam had mijn woonplaats in eens 26A’s.

Ik zag 2 bezorgde ambulance broeders, na kort overleg zouden we met gepaste spoed naar ziekenhuis gaan, gepaste spoed werd met alle toeters en bellen en vol gas. In de trauma kamer, na ctscan voorlopige diagnose of infarct of evenwichtsorgaan alleen daar hoorde het dronkenmanspraat niet bij.
Door na de stroke unit voor observatie. Na 2 dagen volgde de mri en yep wat gevreesd werd was waar, een herseninfarct aan mijn kleine hersenen. Cardiologisch was ik verder in orde dus oorzaak nog onbekend, dit werd later in ander ziekenhuis verder onderzocht..

Lees hier: Deel twee
van het verhaal van Danny

| LOTGENOTEN | Irene: ondanks mijn halfzijdige verlamming kan ik nog iets moois maken van mijn leven samen met mijn gezin

Irene, 44 jaar en is getrouwd met huub. Samen hebben ze 2 dochters, Sanne (22) en Inge (20). In 2015 kreeg ze plotseling een herseninfarct.   Zusjesdag Op 21 maart 2015 was ik bij mijn moeder op haar zusjesdag. Dat word 1 keer per jaar gevierd mijn moeder is opgegroeid in een gezin met 10 meiden. 1 keer per jaar komen ze bij elkaar en hebben dan een slaapfeest waar lekker gegeten en gedronken word. Mijn zus en ik waren er ook. Omstreeks half 10 heb ik.mijn oma die er ook was naar huis gebracht en ben daarna weer terug gegaan. Tussen 22 en 22.30 heb ik.op het balkon nog een sigaretje gerookt en toen ik naar binnen ging werd ik van de ene op de andere minuut niet lekker.Ik werd witjes (volgens mijn tantes).



Ik begon vrij snel over te geven en mijn zus zag dat mijn mond scheef ging staan. Zij heeft de huisartsen post gebeld en die hebben een ambulance gestuurd. Ik werd eerst naar ziekenhuis in Sittard gebracht, maar omdat het niet goed uitzag ben ik naar AZM Maastricht gebracht. Daar hebben ze me via de lies iets ingespoten om de bloedprop te verwijderen. Ik lag daar alleen maar kreeg wel veel mee maar kon niet goed erop reageren.

Het eerste wat ik tegen mijn man zei was: "heb je mijn werk gebeld dat ik niet kan komen vandaag?" Ik bleef vocht vasthouden tussen de hersenen en de schedel en er was zelfs sprake om mijn schedel te lichten. Dit hoefde uiteindelijk Gelukkig niet. 3 dagen daarna ben ik weer naar Sittard gebracht hier heb ik nog 9 dagen gelegen en ben toen naar adelante in Hoensbroek gebracht. 11 weken intern gelegen Waar humor op de eerste plaats kwam samen met mijn kamergenootje en mede revalidanten. Toen kreeg nog 13 weken 3 keer per week therapie.

" Opgeven is geen optie was altijd mijn motto in het revalidatie centrum. "

  De veranderingen
Ik heb er een halfzijdige verlamming aan overgehouden maar kan nu al zo'n 3.5 kilometer lopen achter elkaar en ben dat aan het uitbreiden. De grootste gevolgen sinds mijn herseninfarct zijn dat ik sneller moe ben. Ook als ik moe word ga ik langzamer praten.
Ik heb buiten mijn snel moe zijn weinig last van andere rest-verschijnselen ik kan goed onthouden en vergeet heel weinig.
Kan wel overprikkeld raken met drukte om me heen.
Een positieve verandering is voornamelijk dat ik nu altijd thuis ben. Ik heb altijd in de horeca gewerkt vooral savonds mijn man vind het nu prettig dat ik s'avonds altijd thuis kan zijn.
Geen verplichtingen meer heerlijk. Tot nu toe gaat het goed. Ik sport elke dag maandag t/m zaterdag een uurtje per dag en dat vind ik heerlijk. Zondag is voor mij rustdag dan doe ik alleen maar leuke dingen.

  Ik geniet vol op van mijn leven
Ik vind dat ik nog geluk heb gehad ondanks mijn halfzijdige verlamming
kan ik nog iets moois maken van mijn leven samen met mijn gezin!

| OPROEP | BNN THE UNDATEABLES: Daten is spannend, en een beperking maakt het niet makkelijker

Op zoek naar de liefde? dat zijn we denk ik allemaal. Iemand wie je het vertrouwen geeft die jij nodig hebt, iemand die een arm om je heen slaat en waar je je zorgen mee kan delen. Daten is spannend, en een beperking maakt dat niet makkelijker. Je kwetsbaar en open opstellen, op iemand af stappen of een afspraakje regelen is met een beperking nét even wat lastiger.

Helaas zijn mensen nog altijd erg gefocust op het 'ideale plaatje'.  Met The Undateables willen ze laten zien dat het om de binnen kant gaat, en dat iedereen een partner zou moeten kunnen vinden. 
In het programma maken ze een mooi, positief portret over het dagelijks leven van de personen die mee doen aan het programma. Daarna gaan ze, in samenwerking met een professioneel dating bureau, op zoek naar een ideale partner.



The Undateables zijn op zoek naar jou! 
Durf jij het avontuur aan te gaan?

♥ Ben jij tussen de 18 en 40 jaar met een beperking, 
en op zoek naar de liefde?
♥ En wil jij open een eerlijk over je leven te praten?

Geef je dan nu op voor The Undateables:
undateables@bnnvara.nl

| LOTGENOTEN | Dorien: Ik had al een paar weken last van hoofdpijn

Ik ben Dorien Peters, 30 jaar en kom uit Denekamp.
Op 15 mei 2008 kreeg ik toen 21 jaar een hersenbloeding. 
Ik was die dag aan het werk in de kinderopvang. Had al een paar weken lang veel last van hoofdpijn. Ik nam veel ibuprofen maar ging gewoon naar mijn werk als ik thuis kwam weer mijn bed in ik was. Later ben ik bij de huisarts geweest, en die dacht aan een voorhoofdholte ontsteking. Na mijn antibiotica kuur is het even beter geweest. 

  Slechte ader in mijn hoofd

Tot dat het 15 mei was. Mijn baas is met me naar de huisarts gegaan en al snel lag ik in een ambulance naar het ziekenhuis. Na wat onderzoeken kwam er uit dat ik een hersenbloeding had gehad. Ik heb 12 weken in het ziekenhuis gelegen en veel operaties aan mijn hoofd gehad. Daarna 10 weken intern in het revalidatie centrum het roessingh gelegen, waar ik eerst niet heen wou omdat ik niet wist wat het was. Dag in dag uit kreeg ik therapie, en na een paar maanden ben ik nog een lange tijd door gegaan met de fysio. In de jaren daarna heb ik nog wat operaties gehad. Na een aantal weken na de operatie, moest mijn schedel weer dicht gemaakt worden en later is mijn achillespees nog opgerekt zodat ik van de aangepaste schoen af was. Hoe het kon gebeuren? .. Waarschijnlijk een aangeboren slechte ader in mijn hoofd. Het had zo 10 jaar eerder of later kunnen gebeuren. Of helemaal niet..

" Door het letsel leer je je vrienden goed kennen,
en je leert juist ook veel nieuwe vrienden kennen "

  Mijn linker arm doet het niet

Mijn linker arm doet na 8 jaar nog steeds niets en je ziet wat aan het lopen naar het lopen gaat best goed vind ik zelf  korte termijn geheugen is ook niet zo best en ik ben snel moe. Vorig jaar ben ik nog weer aan mijn arm en been geholpen zodat ik geen Botox in mijn arm en been meer nodig heb.

  Veel dingen bereikt in het leven

Ik ben door mijn hersenletsel volledig afgekeurd en werk nu nog een aantal uren in de week vrijwillig.
Hierdoor heb ik weer nieuwe hobby's gevonden die ik erg leuk vind om te doen. Voor mij is dit creatief bezig zijn.
Ik schilder houten klompjes op maak er geboorte klompjes van  en af en toe eens een geboorte stoeltje.
De Facebook pagina is: Dorien's Creatie... Verder heb ik veel dingen bereikt die me niet meer zouden lukken. Er werd verteld dat ik niet veel meer kon, maar het tegendeel is bewezen; Ik ski zelfs weer!

  Blijf positief

Iedereen zegt dat ik het heel goed doe en dat ik erg positief ben. Ik geniet van mijn leven en doe veel leuke dingen. Probeer alles aan te pakken waar je de kans voor krijgt probeer alles uit, en ga vooral niet stil zitten. 

En de mensen die je na kijken, laat ze maar kijken. Wees trots op wat je weer kan, maak wat van van je leven hoe het nu is. Door deze instelling geniet ik vol op van mijn leven.

| LIS LEEFT PERSOONLIJK | " Ik ben er zeker nog niet, maar ik ben al zovéél verder dan dat ik ooit gestaan heb "

© Lis leeft

Vandaag had ik even een besef moment, hoe hard ik de laatste tijd vooruit ga, en dat ik dat zelf ook begin te merken. Ik maak echt stappen, en merk steeds met meer dingen die ik doe en onderneem dat ik de gedachte heb; "een paar maanden geleden had ik dit nooit gedaan, of heel anders aangepakt". 

  Mooi nu ik er zo intensief mee bezig ben ik zelf ook de vooruitgang zie. 
Ik ben er zeker nog niet, maar ik ben al zovéél verder dan dat ik ooit gestaan heb. 

Ik vond een oude tekst, van vorig jaar toen eigenlijk niemand nog, buiten mijn familie en vrienden om, wist van mijn beperkingen en hersenletsel. Toen ik het tijd vond om wat opener te zijn over wie ik ben, en die beslissing is de beste beslissing ooit geweest. Niet meer mezelf verstoppen, of voordoen als iemand wie ik eigenlijk niet ben. Éindelijk mag ik zijn wie ik ben, en kan ik zeggen dat mijn letsel en ik steeds dichter tot elkaar komen. Op een gegeven moment zal je ook wel moeten, want je moet de rest van je leven met je beperking door een deur zien te gaan. Hier onder het stukje wat ik toen dóód eng vond om te delen, maar toch gedaan heb, en nu ik het terug lees, toch stiekem wel een beetje trots ben. Want uiteindelijk, is dit de eerste stap geweest, naar het houden van mijn nieuwe ik, het leven te leren leiden met mijn letsel, en er voor te zorgen dat ik weer kan zijn wie ik echt ben, zonder masker. De stap die ervoor zorgde dat ik wilde werken aan mijn nieuwe ik, en daar hulp bij durf te vragen, en hierdoor de perfecte begeleiding gekregen van Hersenz bij Heliomare. Het is belangrijk om de positieve momenten te blijven vasthouden, en deze ook telkens weer bewust mee te maken, want uiteindelijk is achterkom kijken pijnlijk, en maakt vooruit kijken je gelukkig.

Ieder mens is verschillend, en gelukkig maar.
Alleen wat veel mensen niet beseffen, is dat anders zijn dan de normale gang van zaken, 

nog niet zo makkelijk is. Veel word de vraag gesteld; " Wat voor school doe je nu? Of werk je? "
Wat een onschuldige vraag lijkt te zijn, is een van de grootste confronterende vragen die je mij maar kan stellen. Vaak draai ik erom geen, bedenk een smoes of ga er niet op in.

Waarom? Om maar zo gewoon mogelijk te lijken. 

Maar dit ben ik niet, zo open en sociaal ik voor iedereen ben, 
zo gesloten als het over dit hoofdstuk in mijn leven gaat. 

Hele dagen werken kan ik niet, en school is veel te veel voor mij. 
En laat ik dat nu voor eens en altijd uitspreken, zodat ik, ik kan zijn.

Ik heb NAH - niet aangeboren hersenletsel. 

Wat een gewoon scooter ongeluk leek te zijn, veranderde mijn leven compleet en voorgoed. 

Ik heb maanden op bed gelegen en kon niet goed functioneren. Mijn leven was veranderd, 
mijn ik was plotseling in één klap veranderd, en dat zal ook nooit meer anders worden. 

Niet aangeboren hersenletsel neemt heel wat met zich mee. 

Blijvend vermoeid, chronische nekpijn, slecht korte termijn geheugen,  emotionele achtbanen, 

kan niet tegen drukte en prikkels, en plannen zit er ook niet in. Chaos in mijn hoofd, 
zo kan je het wel noemen. 

Niets dat moeilijker is is om jezelf opnieuw te moeten leren kennen. 

Maar dat geeft niet, ik ben er nog! Wat andere mensen moeten beseffen, 
is dat je niet altijd alles vanaf de buitenkant kan zien. 

Ik ben wie ik ben, en dit is een deel van mij. 

en weetje, met aanpassingen kan je ook genieten hoor. 

Maar geniet wel elke dag, want je weet nooit wat er morgen zal zijn.

Lis leeft

| ERVARINGSVERHALEN | De illusie die controle heet

© Lis leeft

Geschreven door: Karin Weidekamp

NAH gaat voor mij over los laten. Over het ontdekken van de illusie die controle heet. Steeds weer een stapje dieper gaan naar een kern die groter is, dan wie ik was voor of na het ongeluk. Over het opnieuw vinden van geluk. Over dat wat niet zit in de buitenkant, maar veel meer gaat over dat wat van binnen leeft. Het ok zijn met m'n niet-perfecte zelf.

  Het gelukkigste meisje op aarde

Het was januari 2015 toen mijn man en ik van achteren aangereden werden.
We woonden net samen en onze bruiloft stond gepland. En we waren zwanger! 

Ik voelde mij het gelukkigste meisje op aarde. Maar bam zeg, die klap kwam harder aan dan verwacht! Evenals de gevolgen helaas.. Whiplash en NAH. 

Kort na het ongeluk verloren we ons 'boontje' bij 10 weken zwangerschap.

  Loslaten is actie

En toen was daar ineens de vraag: Loslaten hoe doe je dat? Loslaten van continu zeurende pijn, 
van gezondheid, van de administratie en de huishoudelijke taken. Loslaten van werk, van niet-meer-voedende contacten, van m'n droom om moeder te zijn en nog talrijke andere dromen. 
Het antwoord bleek simpeler dan gedacht: Door het te doen. Loslaten is actie. 

Steeds weer angsten aangaan, doorheen gaan, huilen, nog meer huilen, vallen en weer opstaan, doorgaan. Steeds minder ja-maars, minder discussies en meer eigenwaarde. Steeds meer nieuwe Karin ipv de oude... Ik had geen keus. Het leven had dit voor mij zo besloten en ik moest en moet mee. 

  Ander mens

Enorm veel heb ik losgelaten en ik werd er naar verloop van tijd steeds beter in. Ik bleek het te kunnen. Dat gaf kracht. Ik ben er nog. Sterker dan ooit. Maar wel met NAH en ja, dat blijft enorm klote... 

De nieuwe Karin is een ander mens. Natuurlijk niet echt, maar toch ook wel. Wijzer, rustiger, tevredener met weinig. En dat is heel wat waard. Ik ben er nog niet, maar met dit pakketje mij, 
ga ik hoopvol de toekomst in. En dan zie ik wel hoe het leven loopt.. Want ik weet nu: 

" controle is en blijft een illusie. "

| LIS LEEFT PERSOONLIJK 7 | De juiste beslissing

En toen was het duimen en wachten op goedkeuring. Toch altijd wel spannend, ook al word er gezegd dat je een geschikte kandidaat bent, dat dit traject zeker wat kan opleveren voor mijn situatie, voel je de spanning en onzekerheid voor de goedkeuring toch echt nog wel.

Gek eigenlijk, je weet wat je mankeert, je weet wat je nodig hebt, maar toch bij nieuwe instanties aanvragen doen brengt wat onzekerheid met zich mee. Weer het gevoel van de verantwoording en je hele dossier wat weer opgestuurd word, het gevoel van anders zijn dan anderen en opnieuw de bevestiging dat je dingen nodig hebt die andere ( vooral op mijn leeftijd ) zeker niet nodig hebben of überhaupt bij nadenken dat het bestaat, wat heel logisch is. Maar het verlossende woord was daar, de aanvraag was goedgekeurd en ik kon in het nieuwe jaar beginnen aan het traject Hersenz! Opgelucht, blij en toch een beetje vreemd voelde ik mij op dit moment. Ook omdat ik nu weet dat ik naar iets nieuws moet toe werken, gelukkig had ik nog een paar weken om mij voor te bereiden. 

  Ik voel me kwetsbaar 
Ik kan zeker niet tegen onverwachte dingen, moet goed weten waar ik aan toe ben. 
Maar nieuwe dingen vind ik net zo erg. Mijn gewoontes veranderen of nieuwe plekken en mensen leren kennen vind ik ónwijs lastig. Ik voel me onveilig, niet "gewoon" en heb het gevoel dat nu ik mijn letsel en beperkingen heb ik mij telkens bij nieuwe mensen moet verantwoorden. Moet uitleggen wat ik kan, en zeker allemaal niet kan. Wat ik vervelend vind en hoe ik soms kan reageren. Kwetsbaar, ongelofelijk kwetsbaar voel ik me op deze momenten. Maar ik wist waar ik het voor deed. Ik begon al wat eerder met mijn groepje als kennismakingsweken, het is bij hersenz zo dat je cognitieve (praten over je letsel) en fysieke (beweging) doet. Als kennismaking begonnen wij alvast een paar weken met het fysieke gedeelte en begonnen we samen te sporten, elkaar te leren kennen en ons plekje te creëren in de groep. 

  De Jongste deelnemer
Ik wist waar ik me op voor kon bereiden, er werd duidelijk aan mij verteld dat ik de jongste was van alle hersenz groepen, dat er veel ouderen waren en ik dus geen leeftijdgenoten zal tegenkomen. Maakt mij niks uit, ik kan het makkelijk vinden met iedereen, praat makkelijk en weet waar ik het voor doe; Ik zit er voor mezelf, om aan mezelf te werken. En voor lotgenoten kwam ik niet zo zeer, ik heb een paar mede-leeftijdgenoten met NAH die ondertussen mijn vriendinnen zijn geworden. Hierdoor ben ik dus niet meer opzoek naar leeftijds-nah-lotgenoten, want voor die ervaringsverhalen ga ik al naar hun.

  Wat is Hersenz nou eigenlijk?

Hersenz is met de enz van enzovoort, want Hersenz is er voor iedereen 
die verder wil met zijn leven na hersenletsel. 

Waarom Hersenz?

Mensen die een beroerte of ongeval hebben gehad komen vaak in het ziekenhuis of in het revalidatiecentrum terecht. Als ze daar klaar zijn, gaan ze naar huis en daar begint het pas. Ze lopen vast op hun werk of in hun relatie, kunnen minder met hun lichaam of hun hoofd, zijn sneller vermoeid, overprikkeld, ontremd, vergeten veel of raken de weg kwijt. Hersenz leert mensen met hersenletsel om te gaan met alle veranderingen. Want mensen die zoiets ingrijpend is overkomen, verdienen de beste zorg.

Wat is Hersenz?

Hersenz is er voor mensen die in hun dagelijks leven problemen ondervinden door hun hersenletsel en die willen leren omgaan met de gevolgen van hun letsel. De behandelingen van Hersenz worden geboden door ervaren specialisten. 
Onze fysieke behandelaren, (neuro)psychologen, cognitieve behandelaren en afasie-behandelaren zijn allemaal gespecialiseerd in niet-aangeboren hersenletsel. Elk team heeft een hoofbehandelaar, dat is altijd een GZ- of neuropsycholoog.

Hoe is Hersenz ontstaan?

Hersenz is ontstaan omdat teveel mensen met niet-aangeboren hersenletsel nog steeds niet de juiste hulp krijgen in Nederland.  Marianne van den Harten, voorzitter van de Raad van Bestuur van zorgorganisatie De Noorderbrug: 
''Steeds weer hoorde ik over de zoektocht die mensen hebben moeten doormaken. En dat je hersenletsel nooit alleen krijgt, want je hebt familie, vrienden, een sportclub, je werk. Schrijnend zijn de verhalen over het kleiner worden van die wereld. Hoe ingewikkeld het is om te gaan met iemand die zichzelf en zijn oude ik niet meer is. De eenzaamheid van de directe familie is soms hartverscheurend.”  Voor haar één van de redenen om met andere zorgorganisaties te werken aan een betere behandeling. ''Samen weet je meer dan alleen.''

Hoe is Hersenz georganiseerd?

Hersenz wordt gegeven door twaalf zorgorganisaties in Nederland. 
Alle zorgorganisaties zijn gespecialiseerd in het begeleiden en behandelen van mensen met hersenletsel. De opzet van de behandeling is overal in Nederland hetzelfde. Om de kwaliteit te bewaken zijn er regelmatig landelijke scholingsdagen en werkt Hersenz met eigen protocollen en kwaliteitseisen, vastgelegd in een handboek. De twaalf zorgorganisaties betalen jaarlijks een contributie waarvan onder andere de programmamanager, een coördinator en de marketing-communicatie wordt gefinancierd.

Hoe word Hersenz vergoed?
De vergoeding van de behandeling van Hersenz valt nu nog onder een tijdelijke subsidieregeling. 
Met een indicatie van het CIZ wordt Hersenz vergoed. 
De Hersenzorganisaties kunnen helpen met het aanvragen van een indicatie.

Bron: Hersenz.nl

: Ik ben nu ondertussen al een half jaar bezig met Hersenz, benieuwd naar hoe ik deze start ervaren heb? Hoe ik het vind en wat het mij tot nu toe heeft opgeleverd? In de volgende post leg ik je alles uit!

deel 1 - De dag waarop alles anders werd

deel 2 - Er klopte iets niet

deel 3 - Het besef

deel 4 - Dit kan zo niet verder
deel 5 - De bevestiging

deel 6 - Ode aan het internet

| LIS LEEFT PERSOONLIJK | Omgaan met veranderingen

© Lis leeft

Omgaan met veranderingen, het klinkt zo makkelijk en het lijkt zo vanzelfsprekend. Gek dat het in werkelijkheid toch anders is. Ieder mens zal wel eens moeite hebben om om te gaan met onverwachte veranderingen die we niet zien aankomen. Maar ik merk dat sinds mijn hersenletsel ik er toch echt véél meer van slag raak.

  Moeite om mij open te stellen
In nieuwe groepen, met nieuwe contacten en in een nieuwe omgeving vind ik het in het begin erg lastig om mij open te stellen naar de anderen en de buitenwereld, ik kijk liever even de kat uit de boom, weet niet zo goed wat ik nou wel en niet van mezelf wil delen en voel me in het begin niet echt veilig. Gek eigenlijk, want waar ik nu zo van slag en in paniek van ben, is de plek waar ik mijn traject van Hersenz volg. Ik voel me hier juist súper veilig. Té veilig misschien wel, omdat na jaren je eindelijk op je plek zit bij mede nah-ers waarbij je jezelf niet hoeft te verantwoorden, niet jezelf hoeft te verdedigen en alles hoeft uit te leggen. Begeleiding die weet wat ze moeten doen en je je onwijs op je gemak laten voelen. Zo veilig dat ik juist de angst heb om deze veilige situatie en omgeving los te laten, voor een verandering die snel zal plaats vinden.

  Hou me vast aan één persoon
Als ik in zo'n omgeving nieuw ben, klamp ik me altijd heel erg vast aan een persoon. Ik begin deze te vertrouwen, voel me op mijn gemak en kan mezelf zijn. Als dit opeens weg valt, door plotseling vertrek raakt mijn hoofd volledig van slag. En onverwachte gebeurtenissen leiden er toe dat mijn hoofd volledige kortsluiting geeft. Herkenbaar he? Ik weet niet hoe ik hier op het moment zelf mee om moet gaan, want veranderingen en mijn hersenletsel zijn niet echt vriendjes. Ik merk dat alle nieuwe prikkels, het snel moeten omschakelen naar een ander moment of persoon mij heel veel energie kost. Doordat mijn korte termijngeheugen niet echt meer goed werkt, en het relativeren en verwerken van informatie ook veel langzamer gaat, kost het mij, maar waarschijnlijk ook jou, veel meer moeite en energie om je volledig aan te passen aan een nieuwe situatie.

En met paniek tot gevolg, en niet weten hoe ik me hier nu zelf verder moet op stellen Het is natuurlijk onwijs vervelend als er iemand die je vertrouwt weg gaat uit de situatie waarin je nu zit, maar je kan het ook zien als een leerproces.

  Er voor zorgen dat ik mezelf kan zijn

Hoe kan ik hier zo mee om gaan dat ik niet dicht klap
en alsnog volledig mezelf kan zijn? Hoe ga ik met mijn paniek en angst voor het onbekende om? Ik vind altijd dat ik niet in problemen maar in oplossingen moet denken, en hoe lastig dit met angst en paniek soms is, relativeren en bedenken wat het ergste is wat er kan gebeuren, zorgt er voor dat je al een heel stuk rustiger naar je gedachtes kan gaan kijken. Waarschijnlijk als je paniek gezakt is, je er een nachtje over hebt geslapen voelt het alsnog vervelend ( wat heel logisch is! ) alleen kan je er wel wat reëler over nadenken. 

Is dit het einde van de wereld? Nee, het is een verandering, en in dit leven gaat het bijna alleen maar om veranderingen. Altijd maar in je veilige haven zitten gaat niet. Er zal vroeg of laat altijd iets gebeuren waar je niet op gerekend hebt, en het is dan alleen de vraag hoe jij hier mee om gaat.

Positiviteit is het sleutelwoord naar
alles wat je ook maar wilt bereiken. 
Ik ben van mening dat als je bij zak en as gaat zitten,

 je lichaam meer in de overlevingsstand staat
dan in de leef stand.

Je bent oké, met hier en daar een beperking.

Je leeft waarschijnlijk met een gebruiksaanwijzing,
en dat mag. Niets is goed of fout.

Er zijn zoveel mooie dingen in dit leven
om van te genieten, dat het zonde is om al je energie
aan je angsten en paniek te besteden, 

laat het los, laat het vervagen.. 

Dat is het enige wat je je hoofd
boven water houd in deze momenten. 

Lis leeft

| LOTGENOTEN | Jelske: Ik zit in een rolstoel, die beperking ziet iedereen, Mijn hersenletsel word niet gezien.

Ik ben jelske Oliemeulen. Ik heb op mijn tiende een hersenbloeding gehad. Ik ben daardoor linkszijdig verlamd geraakt. De spieren in mijn benen zijn te kort geworden en daardoor zit ik in een rolstoel. Maar die beperking ziet iedereen. Mijn hersenletsel wordt niet gezien. Terwijl dat me tegen houdt in mijn doen en laten. Ik ben door mijn hersenletsel altijd moe en heb vaak hoofdpijn. En ik praat nogal zacht. Doordat ik altijd moe ben heb ik een zwaar hoofd. Het is dus voor mij niet vanzelfsprekend om zomaar iets te ondernemen.  Heel frustrerend want ik ben 25 en ik wil gewoon meedoen met de rest van mijn leeftijdgenoten. 



  Maar dat gaat zowel fysiek als lichamelijk niet

  Het zit van binnen

Ik ervaar vooral de vermoeidheidsgevolgen door mijn nah. ik kan dan zomaar ineens uit het niets in elkaar zakken van vermoeidheid, en dat is dus van binnen, dat kun je niet altijd aan mij zien. 
Verder heb ik heel vaak hoofdpijn en een zwaar of juist licht hoofd en wordt ik vanuit het niets heel misselijk.

Het positieve is dat ik een sterk persoon ben geworden door deze levenservaring en dat ik goed mijn grenzen weet aan te geven. Ik denk dat vele van mijn leeftijd daar nog van kunnen leren. Ik heb mijn letsel nu redelijk onder controle ik weet hoe ik er voor mij zelf het beste mee kan om gaan.

  Niks is vanzelfsprekend 

Ik zie mezelf als een sterk persoon. Ik laat me niet tegen houden door mijn beperkingen. Ik zeg altijd: 'mijn leven loopt op rolletjes'. Of ik het volledig geaccepteerd heb of ik in een rolstoel zit? Lastige vraag. Ik denk voor zover dat mogelijk is. Wat voor andere vanzelfsprekend is om te ondernemen, is het voor mij niet altijd, mede door mijn nah.  Zoals overal naar toe gaan met vriendinnen en leuke jongens ontmoeten.

De dagelijkse bezigheden in een rolstoel gaan prima, in het begin is het even zoeken. maar ik heb mijn weg gevonden. Ook dankzij mijn hulphond gaat dat makkelijker. Het enige lastige is dat ik met mijn elektrische rolstoel niet overal naar binnen kan, denk aan trappen..

Ik zie mezelf echter niet als beperkt, ik heb al zoveel bereikt ondanks mijn beperkingen. Je leert dat door vallen en opstaan. Veel huilen, en doorgaan. Maar ook een halt toeroepen als het even teveel wordt. Ik heb paniekaanvallen gehad, ben depressief geweest en heb aan de antidepressivia gezeten maar ik heb daar ontzettend van geleerd en ben daar juist sterker door geworden. Ik heb geen paniekaanvallen meer, geen depressie en geen pillen meer. 
Ja ik heb het wel eens moeilijk maar dat accepteer ik.

Ik denk dat andere goedbedoeld dingen voor mij invullen, wat niet waar is en dat ik me daardoor weleens beperkter voel dan ik ben.  En er is best weinig in de omgeving voor jongeren zoals ik. Maar al met al heb ik de draai redelijk gevonden, ik werk 16 uur heb vriendinnen heb een hele lieve hond, heb mijn rijbewijs gehaald. Ik wil over een jaar echt op mezelf gaan wonen. Ik zal dan echt wel tegen dingen aanlopen(rijden) maar daar leer je weer van.

" NAH heeft mij gemaakt tot de persoon 
die ik nu ben en daar ben ik trots op.

waar een wiel is, is een weg, 
want mijn leven loopt op rolletjes. "

| LIS LEEFT PERSOONLIJK 6 | Ode aan het internet

Een ode aan het internet

Ja, ik geef hem nu echt. Waar iedereen nu aangeeft om te ont-internetten en niet meer zo digitaal te zijn, vind ik het een ode toch echt wel waard. Want buiten alle onzin, troep en verschrikkelijke dingen je op het internet vind, is het soms toch echt verdomd handig. 
Want als internet er niet was, had ik nu niet zo ver gestaan als dat ik ooit ben gekomen.

Kriebels

Uit gerevalideerd, afgekeurd en ontslagen van mijn bijbaantje.. Ik kreeg de kriebels.

De kriebels van het idee dat ik dit niet zo wilde, het niet ging zoals het hoorde te gaan en ik nog steeds niet akkoord ging met het “klaar zijn” van het - omgaan met mijn nah - fase. Internet was het toverwoord en ging eens op speurtocht.

Stichting MEE kwam op mijn pad. Interessant leek mij het, want hoe ik het ook wende of keerde, hoe het nu ging ging niet. Ik belde eens op om mijn verhaal uit te leggen, en vanaf dat moment ging er een wereld voor mij open.. want

Hoe zou ik ooit in vredesnaam zelfstandig kunnen wonen, als ik nu overal mijn helpende hand - tweede agenda - mijn moeder bij nodig heb. Dat stukje korte termijngeheugen bleef en blijft een dagelijks probleem, en de chaos en vermoeidheid in mijn hoofd helpen ook niet echt een handje mee.

Zelfstandiger worden

Doorgestuurd van stichting MEE naar het sociaal wijkteam ben ik daar onwijs goed geholpen. 

Een paar gesprekken, honderden verhalen en een paar weken later kreeg ik hulp. Oei, Hulp? Is dat niet een beetje gek dacht ik bij mezelf. Ambulante begeleiding, ondersteuning voor thuis. Omdat ik mijn moeder, moeder wilde laten zijn. Ik weet dat ze het met alle liefde doet, maar al die hulp moet ook eens kunnen stoppen. Ik moet zelfstandiger worden en proberen mijn leventje op de rit te krijgen. Toen de aanvraag was goedgekeurd kreeg ik mijn begeleider, een schat van een vrouw en ben onwijs blij dat die mij dit eerste jaar heeft ondersteund.

Hersenz

Toen ik de begeleiding thuis net kreeg, werd mij de vraag gesteld of ik ooit wel eens van Hersenz had gehoord. 
Nu waren wij op het gebied van instanties en trajecten voor mensen met NAH echt een leek, maar we zijn aardig bijgeschoold. Hersenz is voor mensen in de chronische fase van hersenletsel, om de valkuilen die je hebt wat beter onder controle te krijgen en wat je leert wat beter met je hersenletsel om te gaan. Ik kreeg een gesprek en vertelde mijn verhaal, mijn dagelijkse valkuilen, het last hebben van structuur houden, de chaos in mijn hoofd en dat sommige dingen gewoon niet meer gaan zoals ik zou willen. De mevrouw hoorde mijn verhaal aan en zij dacht dat ik echt een geschikte kandidaat was voor het traject Hersenz.

Interessant, zal er dan toch echt iets zijn waardoor ik éindelijk weer wat meer de controle kan krijgen over mijn NAH, ik mezelf wat makkelijker kan sturen en ik nog iets meer leer over hersenletsel? De informatieavond gaf mij de doorslag, Ik wil dit! Ik wil weer aan mezelf werken en het gevoel hebben dat ik weer een stapje voor uit kan gaan, ik mijn leven weer een beetje wat soepeler kan inrichten en het allemaal wat makkelijker gaat. Ik was zelf al een aardig stukje op weg, maar een helpende had van professionals en lotgenoten is altijd mooi meegenomen!

Zo gezegd zo gedaan, de aanvraag was de deur uit.. 

Toen was het alleen nog duimen en wachten op goedkeuring..

deel 1 - De dag waarop alles anders werd

deel 2 - Er klopte iets niet

deel 3 - Het besef

deel 4 - Dit kan zo niet verder

deel 5 - De bevestiging

| LOTGENOTEN | Suzanne: Ik leef met de dag en doe wat goed voelt.

Mijn naam is Suuz (Suzanne)! Ik ben 29 jaar en woon in Amersfoort. Ik heb heel wat jaren in het Dolfinarium Harderwijk gewerkt als Dolfijnentrainster. (in het DolfijndoMijn (de show)) Helaas heb ik deze droombaan moeten opgeven na een ongeval tijdens het werk. Op dit moment ben ik dus herstellende en sta ik open voor nieuwe uitdagingen voor wat haalbaar is samen met hersenletsel! Gelukkig heb ik een goede opleiding in mijn zak (Toeristisch Management & Fotovakschool) en ontzettend veel interesses & passies zoals fotografie, reizen, scubadiving, yoga, schrijven, woontstyling, mindfulnes, webdesign&graphicdesign. Ik kan dus een hoop richtingen op. 

  Je kunt mijn online dagboekje vinden op mijn Instagram die ik gestart ben na mijn ongeluk. Hier deel ik alles wat ik leuk vind en kan ik mijn creatieve passie voor fotografie kwijt: www.instagram.com/suuz2505



Wanneer en Hoe ben je aan je hersenletsel gekomen? 
Tijdens een training in het Dolfijndomijn. Ik ben na een duik met mijn hoofd (gezicht) 
op de betonnen rand van het showbassin geklapt.


  180 graden
Eigenlijk is mijn leven gewoon 180 graden gedraaid sinds het ongeluk. Ik ben niet meer de Suuz van voor het ongeluk. Ik ben gestopt als dolfijnentrainster en mijn relatie strandde. Ik heb in het begin nog wel geprobeerd te werken paar maanden na het ongeluk. Dat ging af en aan. Paar maanden werken en dan weer een paar maanden thuis. Dat was geen succes. Sinds 3,5 jaar ben ik volledig afgekeurd. Ik mis de dieren vreselijk, het doet mij pijn om niet meer iedere dag met mijn dolfijnenvriendjes samen te werken. Ik wil ze dit jaar weer gaan opzoeken. Het is alweer veel te langen geleden omdat ik het emotioneel niet aankon heb ik afstand genomen. Maar dat maakt het verdriet niet minder. 

Ik ga zien wat de toekomst brengt! Ik zeg altijd dat mijn hoofd een digitale fotocamera is die niet meer kan scherpstellen. Maar mijn hersenen proberen het wel constant. Ontzettend vermoeiend dus. Ik ervaar vooral dat ik slecht tegen prikkels, impulsen, drukte en veranderingen kan. Als alles maar gaat in rust met een duidelijke structuur zoals ik het ‘eindelijk’ op een rijtje in mijn hoofd heb, gaat het prima. Maar toch weet je het nooit van te voren hoe de dagen in een week verlopen, ik doe mijn best en meer kan ik niet doen. Soms voel ik mij heel wat en denk ik dat lukt makkelijk, maar dan wil het helemaal niet. Vooruit plannen is vaak een uitdaging. Afspraken maak ik vaak als ‘in optie’. En daar is gelukkig inmiddels begrip voor. 


  Chaos
Maar zodra er dingen veranderen dan is het in 1 klap weer een chaos in mijn hoofd. Ook mijn geheugen is lang niet meer wat het was, ik leef van briefjes en lijstjes! En lees magazines, of kijk films gewoon meerdere malen omdat ik het toch weer vergeten ben na de eerste keer. Focus of concentratie is ook ver te zoeken, dat vind ik soms best een uitdaging. Ik heb veel slaapproblemen gehad, inmiddels wel ‘medicatie vrij’ gelukkig. Dus wat dat betreft gaat het de goede kant op! Maar er zitten nog genoeg slapeloze nachten tussen. Iedere week wel 1 of 2. Ook ervaar ik vaak vermoeidheid. Het is maar de vraag hoe ik ’s morgens wakker wordt, dat is iedere dag weer een verassing.

  Zijn er ook positieve veranderingen?
ABSOLUUT!!! Na 6 jaar revalideren met enorme ups and downs ben ik mijzelf wel 100 x tegengekomen en heb ik mijzelf dus zo goed leren kennen. En daar ben ik enorm dankbaar voor.
Nu ben ik echt de Suuz die ik wil zijn. Ik begrijp nu de intentie van het leven en waar ikzelf echt gelukkig van word. Waar draait het leven nou echt om, wie zijn mijn echte vrienden, wat doe ik het allerliefst in het dagelijks leven. Ook heb ik de liefde van mijn leven ontmoet die mijn hersenletsel met open armen ontvangt. Hij zegt altijd; ‘Jouw hersenletsel en ik zijn vriendjes.’

Ik ben ontzettend rijk door alles wat ik heb meegemaakt en hoop zo ook andere mensen te kunnen helpen en inspireren. Ik ben een heel dankbaar en een zeer gelukkig meisje. En natuurlijk zijn er ook mindere momenten en baal ik vreselijk als dingen niet lukken, ik afspraken moet afzeggen of dagen rust moet nemen. Maar ik omarm het, en geniet van de kleine dingen en van alles wat nog wel kan!

Na 6 jaar ben ik eindelijk bijna aan het einde van mijn revalidatie. Accepteren is een groot woord maar het een plekje gegeven; ‘ja zeker’! Het is zoals het is en ik omarm het. Ik hou weer van mezelf en Ik ken mijn grenzen steeds beter, ook weet ik hoe ik met bepaalde situaties om wil gaan en wanneer ik weer stappen terug zal nemen. Het is iedere dag weer een verrassing hoe ik op sta. 

• • 

Elke dag gezond wakker worden is niet vanzelfsprekend. Net als het hebben van familie, vrienden, een thuis… " Begin de dag door te waarderen wat je hebt en sluit de dag af met een ‘dankjewel’ voor wat je is overkomen. Van het opstaan wordt je net zo’n krachtig persoon als van het vallen. Zie dit laatste niet als een faal, maar als een kans om te leren. A thankful heart is a happy heart. “I believe every single event in life happens in an opportunity to choose love over fear.”

“De mooiste mensen zijn degenen die bekend zijn met nederlaag, lijden, strijd en verlies, en die hun weg vonden uit de diepte. Deze mensen hebben waardering, gevoeligheid en een goed begrip van het leven, waardoor ze vervuld zijn met mededogen, zachtheid en een diepe liefdevolle zorg. Mooie mensen ontstaan niet zomaar. “

Ik heb mijn eigen ritme, ik probeer voldoende rust te nemen met veel wandelen, yoga en fotograferen. Het is vaak nog een hele uitdaging om niet over mijn grenzen heen te gaan en dat gebeurd geregeld nog, maar dat is oké. Soms heb je het er ook echt voor over dan wil je gewoon heel graag die afspraken afgaan etc en dan neem je de dagen erna voor lief.

| Hoe de toekomst er uit gaat zien dat weet ik nog niet, ik leef met de dag en doe wat goed voelt.

LOVE YOURSELF! Geloof in je eigen kracht! Zodra je gaat geloven in je eigen kracht, je eigen goedheid, je eigen potentieel, je eigen liefde, je eigen mogelijkheden, je eigen doorzettingsvermogen. Zodra je gaat beseffen dat alles wat je nodig hebt al in jou zit. Zodra je gaat geloven dat het leven is bedoeld om te groeien en te leren. Zodra jij volledig accepteert dat jij bent zoals je bent, dat het is zoals het is. Op dat moment ontvang je vrede, vreugde, licht en liefde! ❤ " Liefs Suuz