| ERVARINGSVERHALEN | Ontmoet onze nieuwe gastblogger


© lisleeft


Ontmoet onze nieuwe fijne aanwinst, 
Gastblogger Jeannette, ook wel sjanie genoemd.

op 30 jarige leeftijd ben ik getroffen door een herseninfarct. Ik voelde het aankomen en schreef nog in mijn dagboek “help, het gaat niet goed.” Helemaal scheef geschreven dus op dat moment maakte ik mijn infarct mee. De volgende ochtend ben ik gevonden en ik mag van heel veel geluk spreken, want mijn hersenen hebben toch naar zuurstof gehapt. Mijn spraak was weg, mijn rechterkant was verlamd, ik was in de war, schreef dingen op, waar niemand wat van kon maken. Ik heb de schriften nog steeds, hoe bizar hoe de hersenen werken. Na een paar heftige weken in het ziekenhuis ben ik naar een revalidatiecentrum gegaan en daar ben ik heel snel opgeknapt. In januari 2008 begon ik daar aan mijn dag therapie, in mei 2008 was ik klaar. 

En ik vond dat ik alles weer kon en het compleet kunnen negeren. Ik ging een re-integratie traject in en in september 2008 was ik aan het werk. Opgebouwd tot 32 uur. Alleen was ik even vergeten dat er toch iets veranderd is bij mij. Ik was Sjanie 2.0 geworden en was ook vreselijk erg overmoedig, want ik kon het allemaal wel, daarbij een tikkeltje eigenwijs (dat ben ik trouwens altijd al geweest) want ik wilde gewoon door. Ik wilde net zo presteren als mensen die mijn leeftijd hadden en wilde daar niet onder doen.

Na 6 jaar werk en veel uitvallen: griep, hernia’s en in 2012 is er nog iets gebeurd in mijn boven kamer, maar daar was niets van te zien op de scan. Toch ben ik een tikkeltje veranderd na 2012. Dat ziet vooral mijn dicht bijstaande omgeving en ik had er zelf dus ook last van. Here we go … Sjanie 3.0!!

Ik ben 100% afgekeurd, maar wilde daar gewoon niet aan. Ik wilde niet op de bank komen te zitten en mijzelf een nietsnut voelen. Ik wilde doelen in mijn leven, mijn lat lag veel te hoog, wilde presteren en alles uit mijzelf halen. Dat heet dus roofbouw op je lichaam en ik zag het niet. In januari 2015 is mijn contract ontbonden, ik wilde dat zelf en ik wilde zelf kijken hoe het dan ging zonder werk. Geloof me de beste beslissing ever!!!!!!

Mijn passie is schrijven, ik hou van schrijven, schrijven helpt mij om mijn verhaal kwijt te raken, zonder dat het een chaos word in mijn hoofd. Ik schrijf mijn hele leven al, dagboeken vol. Ik woon samen met manlief, ons dochtertje en mijn trouwste vriendinnetje Dumpy. Dumpy is een kat en er is altijd leven in huis. Heerlijk! In februari 2017 zijn wij trotse ouders geworden van ons dochtertje.
Nu kan ik tegen mezelf zeggen: “ik ken mijzelf en ik weet waar ik voor sta!” Hoe fijn gevoel is dit? Hoe fijn is om te weten hoe jezelf in elkaar steekt? Ik voel me happy en grijp op tijd in. 

Trouwens ik heb ook heel naïef gedacht dat ik geen last meer had van mijn hersenletsel omdat ik gestopt was werken. Die grote bubbel spatte snel uiteen!! Hersenletsel heb je en kom je helaas niet meer van af. Ik heb er tegen gevochten, ik heb NAH in de koelkast gezet, maar ineens kwam ik tot de conclusie dat dit gevecht niet te winnen is.


ik wil mensen positief inspireren, stimuleren, motiveren en soms als jij het nodig hebt: adviseren. Ik hou van wandelen, creatief koken, energieke recepten uitzoeken, knutselen, van iets ouds, iets nieuws maken, gezellig samenzijn met mijn familie & vrienden en niet te vergeten hou ik veel van mijn familie & vrienden en hou ik verschrikkelijk  veel van mijn man & dochter. Manlief is mijn maatje, mijn alles!! Ik heb óók geschreven over mijn zwangerschap, wat kom ik tegen? Wat zijn de oplossingen? Daarnaast schrijf ik (pas pril) over het moederschap.

Geen opmerkingen:
Een reactie posten